Zekerheden

Zekerheden bieden houvast. Veiligheid. Maar als de zekerheden schijnzekerheden zijn is de veiligheid ook schijnveiligheid. Boele Ytsma loopt een tocht met tochtgenoten. Zoekend onderweg. Ik had graag meegelopen, maar moest even een stapje terug doen. Ook dat is soms zoeken. Ik wil mij dúrven afvragen wat er nu écht is aan mijn zekerheden. De waarheid kan alleen maar in óngerechtigheid ten onder worden gehouden. De christelijke kerk in het begin groeide niet (alleen) door het verkondigen van de waarheid, maar door het getuigenis van mensen die de waarheid hadden ervaren. Een éérlijke zoektocht leidt naar eerlijke echtheid en waarheid.

Witte sokken

Jaren geleden droeg ik alleen maar witte sokken. Net als alle andere mannen. Makkelijk, niks uit te zoeken, en het stond (toen) ook nog leuk. Iedereen deed het en niemand viel het op. Dat noem je mode! Vandaag heb ik alleen nog witte sportsokken. Witte sokken onder gewone kleding? Dan loop je voor gek. Jaren geleden geloofde iedereen in God. Gingen we (bijna) allemaal naar de kerk. Was de zondag een echte rustdag. Als je nu christen wilt zijn is dat achterhaald, een beetje gek. Zonder witte sokken kan ik heel best leven, maar laten we ons in het geloven van de waarheid nu leiden door de mode? Omdat paranormaal in de mode is gaan we niet meer naar de kerk? Mens, durf te denken!

Stonehenge

Vandaag in Trouw een artikel over de zonnewende, gevierd met hoornblazen door zo'n 20.000 mensen bij Stonehenge. Tegelijk een ingezonden stuk over Bas van der Vlies (SGP) die maar erg hovaardig zou zijn om het christelijk geloof prioriteit te geven boven alle andere geloven. Dat zou getuigen van weinig respect. Is het nu zo gek om nog te geloven dat dé waarheid bestaat? Dat 20.000 menen bij Stonehenge het schepsel (de zon) vereren in plaats van de Schepper? Dat Jezus niet zonder reden zei dat hij "de Weg, de Waarheid en het Leven" is? Als je Jezus serieus neemt ben je niet hovaardig, maar gelovig.

Vrijheid!

Wat is nu echte vrijheid? Op het eerste gezicht lijkt dat een ruimte zonder grenzen. Maar daar weet ik geen weg mee. Een ruimte wordt over het algemeen gecreëerd door grenzen. Behalve dan - misschien - "de Ruimte" maar ook dat weten we niet. Mijn vrijheid kan bijvoorbeeld alleen maar bestaan als die wordt gerespecteerd door anderen, die daarmee dus tegen mijn grenzen aanlopen. Door Uw wil te doen, leer ik om vrij te zijn. Zou dat het zijn? Door je bestemming te volgen ben je vrij om te doen en te laten wat je wilt. Dat wat je wilt en en het doel van je bestaan komen dan overeen.

Verlangen

In vakantietijd wordt het goed zichtbaar. Mensen verlangen naar betere tijden. Waar je ook komt, maar vooral bij de kapper, is de vraag:"Ga je nog op vakantie?" De één gaat al snel. Wij gaan voorlopig nog niet. Ik probeer ook te genieten van mijn huis en mijn tuin. Van mijn kinderen, kleinkinderen en mijn vrienden. Van alles wat er NU is. Dit is een dag die God ons geeft. De vakantie valt zo dikwijls tegen. Geen wonder. Je kijkt er zo lang naar uit, dat je er te veel van verwacht. Je hoofdpijn neem je gewoon mee. En de kinderen worden ook niet ineens veel gehoorzamer. Oke, ik wil ook graag op vakantie, maar ik train mezelf erin om ook hier en nu te léven.

Eenzaam

Ieder mens is alleen in het diepst van zijn gedachten. Niemand kan ons kennen dan alleen onze eigen geest.We kunnen wel dichtbij komen als we elkaar toelaten, maar niet binnen. Hetzelfde geldt voor God. Alleen de Geest van God weet wie God is. Als wij naar binnen kijken zien we onszelf...óf onze barrières die voorkomen dat we onszelf zien. Soms is het binnen zo'n chaos dat we niet durven kijken. Juist daar kan de Geest van God zijn werk doen. Veel opruimwerk, genezend werk. Zodat we weer kunnen worden wie we zijn. Kinderen van God!

Rust vinden

"Ons hart is onrustig totdat het rust vindt in U, o God." Prachtige uitspraak van Augustinus. Maar wat ís dat, rust vinden in God. Je neerleggen bij het onvermijdelijke? Nirwana, onbewogen onbeweeglijk zijn? De God van de Bijbel laat zich kennen als een God met wie te praten valt. Te vechten zelfs. Niet een god van het noodlot, maar een God in actie, sámen met zijn schepselen. Rust vinden in God, misschien lukt dat wel nooit en is dat ook niet de bedoeling. Wel vrede, shalom. In alle omstandigheden wéten dat je doet wie je bent. In conclaaf met de Schepper en - soms - ook in volle overgave.