Angst

In Athene waren de mensen supergodsdienstig. Honderden godenbeelden, zichtbaar vanaf de Areopagus. Eén van die beelden was voor de onbekende god. Een beeld van angst! Je zou er maar één vergeten en die zou in woede uitbarsten. Een beeld van perfectionisme ook, altijd verbonden aan angst, de angst te kort te schieten. Als Paulus daar de God van het Leven verkondigt kan de angst verdwijnen. Hij roept overal mensen op om met Hem te gaan leven. De ruimte van Gods Koninkrijk bestaat niet uit angst maar uit liefde. Bij volmaakte liefde is geen plaats voor angst. Wat een bevrijding!

De kip en de haan.

Elke morgen hoor ik een haan. Eén van mijn buren heeft zo'n beestje. Parmantig rondstappend, af en toe even stilstaan en diep uithalen. Daarna schudt hij even over zijn hele lijf en is duidelijk trots op zijn geweldige verbale prestatie. Om hem heen lopen vier kippen. Ze eten, drinken, zeggen af en toe voorzichtig "tok" en leggen eieren. In termen van productie betekent de haan niet zoveel. Ok, soms moet hij "de daad" verrichten, doet dat overigens binnen 2 seconden, waarna de getroffen kip weer verder gaat zonder hem nog enige aandacht te geven. Als haar eieren uitkomen scharrelt zij wat rond met de kuikens en leert ze te eten, drinken, eieren te leggen en hoe met hanen om te gaan. Zo ging het en zo blijft het. Tot het einde der tijden. Stomme beesten?

Zekerheden (2)

Mijn zekerheden beginnen dan toch bij Jezus. Met hem heb ik een ontmoeting gehad. Niet in het verenigingsgebouw of bij de supermarkt of zelfs maar in de kerk. Maar wel - onmiskenbaar - in mijn geest en in zijn Woord. Opgevoed met een godsbeeld waar weinig barmhartigheid in te vinden was heb ik God leren kennen in dé Barmhartige. Jezus die zijn léven als een offer ter beschikking stelde. Hoe hij zich aan mij ken-baar maakte valt in feite niet uit te leggen. Geloof me (of niet) het was on-mis-kenbaar. Zijn Geest verbond zich met mijn geest en sindsdien wéét ik dat ik een kind van God ben en God mijn Abba, Vader is.

Zekerheden

Zekerheden bieden houvast. Veiligheid. Maar als de zekerheden schijnzekerheden zijn is de veiligheid ook schijnveiligheid. Boele Ytsma loopt een tocht met tochtgenoten. Zoekend onderweg. Ik had graag meegelopen, maar moest even een stapje terug doen. Ook dat is soms zoeken. Ik wil mij dúrven afvragen wat er nu écht is aan mijn zekerheden. De waarheid kan alleen maar in óngerechtigheid ten onder worden gehouden. De christelijke kerk in het begin groeide niet (alleen) door het verkondigen van de waarheid, maar door het getuigenis van mensen die de waarheid hadden ervaren. Een éérlijke zoektocht leidt naar eerlijke echtheid en waarheid.

Witte sokken

Jaren geleden droeg ik alleen maar witte sokken. Net als alle andere mannen. Makkelijk, niks uit te zoeken, en het stond (toen) ook nog leuk. Iedereen deed het en niemand viel het op. Dat noem je mode! Vandaag heb ik alleen nog witte sportsokken. Witte sokken onder gewone kleding? Dan loop je voor gek. Jaren geleden geloofde iedereen in God. Gingen we (bijna) allemaal naar de kerk. Was de zondag een echte rustdag. Als je nu christen wilt zijn is dat achterhaald, een beetje gek. Zonder witte sokken kan ik heel best leven, maar laten we ons in het geloven van de waarheid nu leiden door de mode? Omdat paranormaal in de mode is gaan we niet meer naar de kerk? Mens, durf te denken!

Stonehenge

Vandaag in Trouw een artikel over de zonnewende, gevierd met hoornblazen door zo'n 20.000 mensen bij Stonehenge. Tegelijk een ingezonden stuk over Bas van der Vlies (SGP) die maar erg hovaardig zou zijn om het christelijk geloof prioriteit te geven boven alle andere geloven. Dat zou getuigen van weinig respect. Is het nu zo gek om nog te geloven dat dé waarheid bestaat? Dat 20.000 menen bij Stonehenge het schepsel (de zon) vereren in plaats van de Schepper? Dat Jezus niet zonder reden zei dat hij "de Weg, de Waarheid en het Leven" is? Als je Jezus serieus neemt ben je niet hovaardig, maar gelovig.

Vrijheid!

Wat is nu echte vrijheid? Op het eerste gezicht lijkt dat een ruimte zonder grenzen. Maar daar weet ik geen weg mee. Een ruimte wordt over het algemeen gecreëerd door grenzen. Behalve dan - misschien - "de Ruimte" maar ook dat weten we niet. Mijn vrijheid kan bijvoorbeeld alleen maar bestaan als die wordt gerespecteerd door anderen, die daarmee dus tegen mijn grenzen aanlopen. Door Uw wil te doen, leer ik om vrij te zijn. Zou dat het zijn? Door je bestemming te volgen ben je vrij om te doen en te laten wat je wilt. Dat wat je wilt en en het doel van je bestaan komen dan overeen.