De waarde van een gezin

God schiep de mens, maar - heel direct - ook het gezin. De waarde van een gezin is enorm! Daarom is het ook zo pijnlijk als gezinnen uitelkaar vallen om welke reden dan ook. Het is niet goed dan mensen alleen zijn. Kinderen hebben ouders nodig en ouders hebben maatjes nodig, elkaar! In een afweging van belangen zou het belang van het gezin - dat is méér dan alleen de kinderen - ook een rol moeten spelen. En in onze gezinnen hoort liefde en vooral trouw de boventoon te voeren. Trouw! Aan elkaar, aan principes, liefst aan God. Ik pleit ervoor om trouw als het belangrijkste principe, de hoogste norm te verheffen.

 

Nederland is de weg kwijt.

De vraag is wel of we ooit écht op de weg waren. Maar goed, vandaag in ieder geval niet. Er is geen koning in Israël en ieder doet wat goed is in eigen ogen. Dat was toen en nu. Een hopeloos verdeeld politiek landschap wat is samengesteld in een nationale "X-factor" show. Wie is het mooiste haantje (of kippetje). Een leidend principe is er niet meer. Of dat nu christendom of socialisme is. Het gaat om poppetjes en niemand die de weg weet. Is er nog ergens een wijze in de stad? Niet kakelende christenprofeten die Nederland onder water willen laten zetten door de Almachtige. Maar mensen die de weg weten én kunnen wijzen.

Getuigen.

Gisteravond hadden we de slotviering van onze pastorale groep "Celebrate recovery". Hetw aqs prachtig. Niets bemoedigt meer dan de getuigenissen van herstelde levens. Mensen konden vertellen wat de levende God in hun situatie had gedaan. Hoe zij hadden ervaren dat de Heilige Geest een kracht Gods is en we hebben het gevierd met elkaar. Tegen alle scepsis van de hele wereld in en ook ter bemoediging van deze soms kleingelovige voorganger! Het evangelie is een kracht Gods tot behoud, dat hoorden we en dat zagen we. geef mij meer van dat soort avonden!

Angst

In Athene waren de mensen supergodsdienstig. Honderden godenbeelden, zichtbaar vanaf de Areopagus. Eén van die beelden was voor de onbekende god. Een beeld van angst! Je zou er maar één vergeten en die zou in woede uitbarsten. Een beeld van perfectionisme ook, altijd verbonden aan angst, de angst te kort te schieten. Als Paulus daar de God van het Leven verkondigt kan de angst verdwijnen. Hij roept overal mensen op om met Hem te gaan leven. De ruimte van Gods Koninkrijk bestaat niet uit angst maar uit liefde. Bij volmaakte liefde is geen plaats voor angst. Wat een bevrijding!

De kip en de haan.

Elke morgen hoor ik een haan. Eén van mijn buren heeft zo'n beestje. Parmantig rondstappend, af en toe even stilstaan en diep uithalen. Daarna schudt hij even over zijn hele lijf en is duidelijk trots op zijn geweldige verbale prestatie. Om hem heen lopen vier kippen. Ze eten, drinken, zeggen af en toe voorzichtig "tok" en leggen eieren. In termen van productie betekent de haan niet zoveel. Ok, soms moet hij "de daad" verrichten, doet dat overigens binnen 2 seconden, waarna de getroffen kip weer verder gaat zonder hem nog enige aandacht te geven. Als haar eieren uitkomen scharrelt zij wat rond met de kuikens en leert ze te eten, drinken, eieren te leggen en hoe met hanen om te gaan. Zo ging het en zo blijft het. Tot het einde der tijden. Stomme beesten?

Zekerheden (2)

Mijn zekerheden beginnen dan toch bij Jezus. Met hem heb ik een ontmoeting gehad. Niet in het verenigingsgebouw of bij de supermarkt of zelfs maar in de kerk. Maar wel - onmiskenbaar - in mijn geest en in zijn Woord. Opgevoed met een godsbeeld waar weinig barmhartigheid in te vinden was heb ik God leren kennen in dé Barmhartige. Jezus die zijn léven als een offer ter beschikking stelde. Hoe hij zich aan mij ken-baar maakte valt in feite niet uit te leggen. Geloof me (of niet) het was on-mis-kenbaar. Zijn Geest verbond zich met mijn geest en sindsdien wéét ik dat ik een kind van God ben en God mijn Abba, Vader is.