Bloedige aanslag in Pakistan.

Meer dan 100 doden. Veel meer dan op het Gaza schip. Maar ja, we waren aan het voetballen én het was geen Israël. Dus schoot het er even bij in. Misschien vanaf vandaag weer tijd voor ellende. Alhoewel. Als Geesink het nu écht goed doet in de Tour aller touren, kunnen we ons daar weer op concentreren. Ik doe wel mee, dat wel. Maar voel me hypocriet, soms. Ik zit met de ellende van de wereld op mijn nek, maar een potje voetballen of wielrennen en ik ben afgeleid. Milieu, politiek, schuldencrisis, banken, alles wordt relatief bij voetbal. Moeten we nou méér of juist minder spelletjes doen? Meer dan honderd Pakistani doen in ieder geval niet meer mee.

Het einde.

Vanavond is het WK afgelopen. En is er een winnaar. Misschien Nederland, maar wellicht ook Spanje. Geen Octopus die dat kan voorspellen. Wat wél voorzegd is is de voleinding. Ook dat komt hoe dan ook dichterbij. Het moment waarop de Schepper tot Zijn doel komt met de schepping. Dan wordt er ook récht gesproken. Alle onrecht, pijn en verdriet zullen met de oorzaak daarvan verdwijnen in de buitenste duisternis. En de rechtvaardigen zullen stralen als de zon! De armen van geest, de zachtmoedigen die Jezus zomaar zijn gevolgd. Dan doet het WK er niet meer toe. Een stipje in de tijd. Onderweg naar de nieuwe eeuw.

Het bedrog van Paars!

Hoe is het mogelijk!? Cohen en Rutte, die het wel zien zitten. De verkettering vooraf, de totaal verschillende programma's. Nederland wordt opgezadeld met een machteloze regering die slechts hier en daar wat anti religieuze dingetjes zal kunnen regelen. Nederland hangt tóch aan de buis voor het WK, dus niemand merkt er iets van. Brood en spelen. Mannen en vrouwen van stavast, met principes (ballen zo je wilt) die zoek ik. Die de weg weten. Die dé Weg weten. Want in de kerk heerst paars ook. Officieel is het de kleur van boete en soberheid. Boete zie ik niet zo veel, soberheid, of ja, somberheid iets meer. Nou ja, als we maar wereldkampioen worden, toch?

De waarde van een gezin

God schiep de mens, maar - heel direct - ook het gezin. De waarde van een gezin is enorm! Daarom is het ook zo pijnlijk als gezinnen uitelkaar vallen om welke reden dan ook. Het is niet goed dan mensen alleen zijn. Kinderen hebben ouders nodig en ouders hebben maatjes nodig, elkaar! In een afweging van belangen zou het belang van het gezin - dat is méér dan alleen de kinderen - ook een rol moeten spelen. En in onze gezinnen hoort liefde en vooral trouw de boventoon te voeren. Trouw! Aan elkaar, aan principes, liefst aan God. Ik pleit ervoor om trouw als het belangrijkste principe, de hoogste norm te verheffen.

 

Nederland is de weg kwijt.

De vraag is wel of we ooit écht op de weg waren. Maar goed, vandaag in ieder geval niet. Er is geen koning in Israël en ieder doet wat goed is in eigen ogen. Dat was toen en nu. Een hopeloos verdeeld politiek landschap wat is samengesteld in een nationale "X-factor" show. Wie is het mooiste haantje (of kippetje). Een leidend principe is er niet meer. Of dat nu christendom of socialisme is. Het gaat om poppetjes en niemand die de weg weet. Is er nog ergens een wijze in de stad? Niet kakelende christenprofeten die Nederland onder water willen laten zetten door de Almachtige. Maar mensen die de weg weten én kunnen wijzen.

Getuigen.

Gisteravond hadden we de slotviering van onze pastorale groep "Celebrate recovery". Hetw aqs prachtig. Niets bemoedigt meer dan de getuigenissen van herstelde levens. Mensen konden vertellen wat de levende God in hun situatie had gedaan. Hoe zij hadden ervaren dat de Heilige Geest een kracht Gods is en we hebben het gevierd met elkaar. Tegen alle scepsis van de hele wereld in en ook ter bemoediging van deze soms kleingelovige voorganger! Het evangelie is een kracht Gods tot behoud, dat hoorden we en dat zagen we. geef mij meer van dat soort avonden!