De abortus horror

De abortus horror

Vasthouden én loslaten.

Ik will, dass du mich hältst, ohne mich festzuhalten. (Quiero). Moeilijk is dat, vooral als het over je kinderen gaat. Vasthouden, welkom heten, beschermen, verzorgen, maar ze niet vasthouden, oftewel loslaten! Ze gaan hun eigen weg, hebben hun eigen gedachten, zijn zelfstandige mensen (aan het worden) en hebben hun eigen verantwoordelijkheid aan de Schepper of aan het leven. Mijn oudste kleinzoon werd gisteren 12 jaar. Het is nu de uitdaging voor mijn kinderen om vast te houden en los te laten. En dat terwijl ik het zelf nog moeilijk vind. Met er soms teveel mee bemoei. Ongerustheid soms meer de boventoon heeft dan vertrouwen. Want dat is het: vertrouwen dat ze het wel redden. Dat het mooie, zelfstandige mensen zijn en worden. Dikwijls geniet ik daar ook van. De volwassen gesprekken. Het níet eens zijn. Maar soms ga ik in de fout. Gooi ik toch mijn gewicht(igheid) in de schaal om mijn gelijk te halen. Ik ga er opnieuw voor: vasthouden én loslaten. Mooi en moeilijk proces.

Waarom zoveel weerstand?

Waarom vliegen zoveel mensen direct in de gordijnen als je het over Jezus hebt. En dan vooral als je het over de Zoon van God, die zijn leven gaf voor de mensheid hebt. Over de timmerman, de leraar, rabbi mag wel gesproken worden. Maar het offerlam? Dat gelooft toch niemand meer! Het past niet in onze cultuur, in deze tijd, in onze manier van denken. We willen alles netjes regelen, van de baarmoeder tot het laatste stofje. Verzekerd en wel het leven in en uit en daar past Jezus als slachtoffer niet meer in. We zouden zelfs het lammetje willen beschermen en zijn tegen dierproeven. Dieren zijn gelijkwaardig en soms zelfs meer dan mensen. In Afrikaanse culturen is dat helemaal geen probleem. Daarom groet het christendom daar explosief. Moeten we ons toch eens afvragen of we met onze weerstand wel op het juiste spoor zitten.

Kunnen wij de Schrift verstaan?

De Bijbel is een mededeling, afkomstig uit een onkenbare wereld. Het gaat over de "on-naspeurlijke" rijkdom van God in Christus. Samen met álle heiligen kunnen we beginnen te verstaan, maar echt kennen is te diep. Allereerst is er de moeilijkheid onderscheid te maken tussen het menselijke en het Goddelijke in de openbaring. Dan is er het verstaan van de Goddelijke openbaring die per definitie metaforisch is: wij hebben het over het hemelse zonder het uit eigen waarneming te kennen. Toch buigt God zich naar ons toe, uiteindelijk in de mens-wording van Christus om zo Zichzelf te laten verstaan. Hij is het bééld van de onzichtbare God en alle dingen vinden hun oorzaak en doel in Hem. De Schrift kan niet verstaan worden buiten de Opgestane Heer om.

De boodschap van Paulus.

Paulus heeft als 13e apostel het evangelie uit de hemel ontvangen. Hij heeft waarschijnlijk Jezus nooit - op aarde - gekend. Hij heeft dan ook een hemelse boodschap, niet in eerste instantie bestemd voor de aarde. Natuurlijk wil hij zijn evangelie wel kwijt aan aardbewoners. Maar zij die erop ingaan en tot geloof komen worden daarmee de facto hemel-bewoners. "Ons burgerschap is in de hemelen" zegt hij. Natuurlijk heeft hij ook adviezen voor ons verblijf op aarde. We zijn vreemdelingen, bijwoners op aarde geworden en er zijn best een paar gedragsregels. Maar onze focus - het puntje aan de horizon - is de glorieuze ontmoeting met ons Hoofd in de hemel.

De zwijgende planeet.

C.S.Lewis schreef er over in zijn ruimte-triologie. De aarde was de zwijgende planeet. Sinds de eigenzinnigheid van zijn bewoners werd er niks meer van vernomen en hulde de aarde zich in het duister. Alsof er een ondoordringbare geestelijke band om de aarde is gelegd, die verhindert dat de zonde van zijn bewoners het universum zouden besmetten. De Verlosser heeft deze duisternis doorbroken, heeft het Licht laten schijnen op deze donkere planeet en heeft, na zijn opstanding en hemelvaart, een bruggenhoofd naar de hemelsferen gemaakt. Hij is daar, in hemelse gewesten als Eerste. Ook wij staan voor een soortgelijke transformatie. Op aarde is nu nog een dikke duisternis, geen enkele wetenschap kan God ontdekken, maar voor de door God verzegelden met de Geest schijnt nu al het Licht. Wij zijn -mét Hem - gezet in Hemelse Gewesten om nu al de onnaspeurlijke rijkdom van God te verkondigen.

Ongetwijfeld.

Dat is geen mode-woord. Twijfelen is iets van deze tijd en ik ken het maar al te goed. Twijfel is ook noodzaak om te kunnen zoeken naar de waarheid of naar echtheid. Zonder twijfel kom je geen stap verder. Maar twijfel is geen doel, eerder een weg waarlangs je gaat. Soms heb je zelfs het doel uit het oog verloren en slaat de twijfel toe in de kern van je bestaan. Tot je weer ziet dat je nooit dieper valt dan de bodem van Zijn hand. God is er en heeft Zich laten kennen. Hij is de Rots van mijn bestaan. Ongetwijfeld.