Ik zie je!

Er zijn stammen in Afrika, die elkaar begroeten met de woorden: "sawu bona". Het betekent: Ik zie je! De tegengroet is dan "sikhona" - ik ben hier! Het is belangrijk de ander te zien, zonder jezelf in de ander te zien. De ander is een uniek exemplaar, christen of niet. Hij of zij is door God geschapen en heeft de adem van de Almachtige in zich. We mogen elkaar liefhebben, ook onze vijanden. De liefde doet de ander geen kwaad, benadeelt hem niet, maar ziet hem (haar) zitten! "Ik zie je zitten" is bij ons weer een vorm van zeggen die liefde doorgeeft. Zegent, wie u vervolgen! Zie door de onmogelijkheden een méns!

Luisteren!

In één van mijn laatste pastorale gesprekken probeerde ik - zoals ik altijd wel probeer - zo goed mogelijk te luisteren. Mijn gesprekspartner was dat blijkbaar niet gewend. Hij praatte honderduit, maar vroeg op een gegeven moment:"Ben je me aan het uithoren?" Misschien ging ik wat te ver en was het tijd geweest om iets te zeggen. Maar het gaf mij ook aan dat er niet zoveel geluisterd wordt. We zijn het niet zo gewend. Als je iemand vertelt dat je hoofdpijn hebt hoor je twee dingen: neem een pilletje én...dat heb ik ook zo dikwijls, gisteren nog en toen....bla bla. Naar iemand luisteren om te weten wat hij of zij echt denkt, zonder daar direct over te oordelen, is een kunst apart. De ander belangrijker te vinden dan je zelf bent is nog moeilijker. Toch is ook dat evangelie, zo mogen we leven.

Balans!

Wat zijn er veel buitenspelers! radikaal is een modewoord en radikaal zijn is ook helemaal in. Maar radikaal de balans zoeken kan ook! We hoeven niet in extremen te vervallen over van alles, religie, moslims, Wilders. Natuurlijk, we hebben meningen, die soms radikaal tegenover elkaar staan. Maar de balans vinden we door liefde. Zonder liefde maken we alleen maar herrie, zegt 1 Kor. 13. Een klinkend cimbaal of een luidende schel. Liefde wordt zichtbaar als het moeilijk wordt. Het is niet zo moeilijk iemand lief te hebben waar je mee bevriend bent. Maar dan je vijanden. Of dat nu Mohammedanen zijn, Wilders of Groenlinks. Ik noem zomaar wat. Liefde is niet: gelijk geven. Liefde is wel: goed luisteren, eerlijke antwoorden zoeken en geen mensen maar zaken beoordelen.

De abortus horror

De abortus horror

Vasthouden én loslaten.

Ik will, dass du mich hältst, ohne mich festzuhalten. (Quiero). Moeilijk is dat, vooral als het over je kinderen gaat. Vasthouden, welkom heten, beschermen, verzorgen, maar ze niet vasthouden, oftewel loslaten! Ze gaan hun eigen weg, hebben hun eigen gedachten, zijn zelfstandige mensen (aan het worden) en hebben hun eigen verantwoordelijkheid aan de Schepper of aan het leven. Mijn oudste kleinzoon werd gisteren 12 jaar. Het is nu de uitdaging voor mijn kinderen om vast te houden en los te laten. En dat terwijl ik het zelf nog moeilijk vind. Met er soms teveel mee bemoei. Ongerustheid soms meer de boventoon heeft dan vertrouwen. Want dat is het: vertrouwen dat ze het wel redden. Dat het mooie, zelfstandige mensen zijn en worden. Dikwijls geniet ik daar ook van. De volwassen gesprekken. Het níet eens zijn. Maar soms ga ik in de fout. Gooi ik toch mijn gewicht(igheid) in de schaal om mijn gelijk te halen. Ik ga er opnieuw voor: vasthouden én loslaten. Mooi en moeilijk proces.

Waarom zoveel weerstand?

Waarom vliegen zoveel mensen direct in de gordijnen als je het over Jezus hebt. En dan vooral als je het over de Zoon van God, die zijn leven gaf voor de mensheid hebt. Over de timmerman, de leraar, rabbi mag wel gesproken worden. Maar het offerlam? Dat gelooft toch niemand meer! Het past niet in onze cultuur, in deze tijd, in onze manier van denken. We willen alles netjes regelen, van de baarmoeder tot het laatste stofje. Verzekerd en wel het leven in en uit en daar past Jezus als slachtoffer niet meer in. We zouden zelfs het lammetje willen beschermen en zijn tegen dierproeven. Dieren zijn gelijkwaardig en soms zelfs meer dan mensen. In Afrikaanse culturen is dat helemaal geen probleem. Daarom groet het christendom daar explosief. Moeten we ons toch eens afvragen of we met onze weerstand wel op het juiste spoor zitten.

Kunnen wij de Schrift verstaan?

De Bijbel is een mededeling, afkomstig uit een onkenbare wereld. Het gaat over de "on-naspeurlijke" rijkdom van God in Christus. Samen met álle heiligen kunnen we beginnen te verstaan, maar echt kennen is te diep. Allereerst is er de moeilijkheid onderscheid te maken tussen het menselijke en het Goddelijke in de openbaring. Dan is er het verstaan van de Goddelijke openbaring die per definitie metaforisch is: wij hebben het over het hemelse zonder het uit eigen waarneming te kennen. Toch buigt God zich naar ons toe, uiteindelijk in de mens-wording van Christus om zo Zichzelf te laten verstaan. Hij is het bééld van de onzichtbare God en alle dingen vinden hun oorzaak en doel in Hem. De Schrift kan niet verstaan worden buiten de Opgestane Heer om.