De kleine Hitler?

Is Wilders een kleine Hitler of is hij juist een nieuwe Churchill, die roept in de woestijn? Een kleine Hitler is hij niet! Alleen al zijn houding ten opzichte van de Joden, Israël, maakt hem daarmee niet te vergelijken. Een nieuwe Churchill? Waarschuwend voor de invloed van een totalitaire ideologie? Dat doet hij wel, maar wat je ervan vindt hangt sterk af van je inschatting van de Islam. Is dat (uiteindelijk) een totalitair systeem of een vreedzame religie? In ieder geval is in die landen waar de Islam de overheersende religie is weinig ruimte voor vrijheid, bijvoorbeeld om van religie te veranderen of het met het regiem niet eens te zijn.Wilders is Wilders, een nieuw fenomeen, geen Hitler en geen Churchill en wellicht ook geen blijvertje. Maar hij benoemt wél een gerechtvaardigde angst voor Mohammedaanse overheersing. En dan gaat het niet over Mohammedanen, maar over een totalitair systeem. Aan Mohammedanen mankeert niks meer dan aan Christenen of atheïsten. Allemaal mensen van dezelfde soort. Misschien is dat wel wat Wilders (nog) niet ziet. Is ook hij gewoon een kleine Adam, zoals wij allemaal.

De wederkomst binnen 25 jaar?

In het ND lezen we de visie van Orlando Bottenbley. De "tekenen der tijden" wijzen erop en ik hoop dat hij gelijk heeft. Ook ik geloofde 25 geleden dat de wederkomst binnen 25 jaar zou zijn. Met ongeveer gelijke argumenten. De staat Israël bestond 25 jaar, de oorlogen en geruchten daarover waren ontelbaar dor de kernwapenwedloop. Rusland was Magog, de sterke natie de vanuit het noorden Israël zou gaan aanvallen en Armageddon zou aanstaande zijn. De Europese Unie had bijna 10 staten, waarmee voldaan zou zijn aan de statenbond van openbaringen. Ik kon er niet van dromen dat het nóg 25 jaar zou duren en de ontwikkelingen toch ook weer anders zouden zijn dan ik toen dacht. Het sterkte argument voor nu is dat het wéér 25 jaar dichterbij is. En weer kan ik me niet voorstellen dat het nog zolang gaat duren. Wáákt, dat wil zeggen, wees ermee bezig, verkondig het evangelie, kijk uit naar de komst van de Heer. Dat is de réden dat we het niet weten. Toch?

Van geld word je niet rijk.

Dat denken we meestal wel. Als we geld hebben willen we meer en als we niks of te weinig hebben verlangen we naar het winnen van de loterij. En áls je die wint (de kans is mega-klein) heb je wel geld, maar ben je niet rijk. Geld hoort bij een wereld vol schulden. De wereld, de landen, de banken, de huizenbezitters, de jongens en meiden met hun te dure mobiele telefoonkosten. Van geld heb je altijd te weinig, hoeveel je ook hebt. En dan nog dit: Een kameel kan makkelijker door het oog van een naald dan een rijk de de hemelpoort ingaat. Geld leidt naar de verdoemenis. Altijd? Natuurlijk niet. Geld is ook leuk en makkelijk. Geld is nodig om te wonen, te leven, te eten en drinken. Zelfs om de kerk (en de voorganger:-) te onderhouden. Maar focus op verlangen naar geld - het dienen van de Mammon zegt de Bijbel - is de wortel van alles wat verkeerd gaat. Kijk maar een rond en je ziet het vanzelf: geldzucht maakt meer kapot dan je lief is. Je kunt geen euro meenemen naar de hemel. Je kunt het wel vooruit sturen.

Stilte!

God vinden doe je niet in de storm, maar in de stilte. In de storm kan Hij wel aanwezig zijn, maar in de stilte is er de ervaring van de Eeuwige. De stortvloed van de muziek en woordenstroom die tot ons komt verhindert ons tot God te gaan. Het houden van "stille tijd" zoals dat jaren geleden nog veel voorkwam is een beetje uit de mode geraakt. "De stilte zingt u toe, o Heer" Kunnen we dan niets zeggen over God, spreken met God? Ja! Maar het begint met luisteren naar God. Als wij éérst gaan definiëren wie of wat Hij is of zou moeten zijn herkennen we Zijn stem niet, zelfs al klinkt die dwars door de stilte heel duidelijk. Wie tot God komt moet geloven dat Hij ís (niet bestaat! het Grieks zegt esti, ís, zie ook SV) en vervolgens de ernstige zoekers beloont met het horen van Zijn Woord.

Nadenken over God.

Het is (bijna?) onmogelijk om na te denken over de Eeuwige. Veel filosofen zeggen dat Hij het hoogste is wat wij kunnen denken. Ik betwijfel dat. Hij is ondenk-baar. Wij denken niet over Hem in termen van bestaan of niet bestaan. Hij is! Bestaan heeft te maken met de werkelijkheid waarin wij leven, begrijpen ook. Begrijpen houdt in "grip krijgen op" en op God krijgen we nooit grip. Daarom zijn atheïstische twijfels zoals bij Dawkins ook volstrekt niet relevant. Ook de twijfels worden afgeleid van redeneringen vanuit het waarneembare. Volgens de Bijbel is de "vreze" des Heren het begín van alle wijsheid. Het begint met ontzag voor en geloof in Hem, die zich door het woord, de Logos, geopenbaard heeft. Hij open-baart zichzelf als een eerst ongrijpbaar en nu kenbare God. De diepste openbaring is het baren van Jezus Christus, waar het Woord vlees is geworden en onder ons heeft gewoond. Beter dan Jezus kunnen we God niet kennen.

Adembenemend!

Een arm om om ons heen, een dikke hug, een warme liefde, we hebben het allemaal nodig. Ik wel tenminste. Heerlijk om te doen, maar ook lekker om te krijgen. Soms letterlijk, dikwijls figuurlijk. Mensen die om je heen staan, dichtbij zijn en je laten ervaren dat ze je liefhebben. Het voelt als een warme douche. Adembenemend. Maar soms gaat het te ver. Worden we adembenemend liefgehad, maar houd je niet de ruimte om jezelf te zijn. Dan wordt het overweldigend. Moeilijke situaties, we kunnen er niet met goed fatsoen vanaf en zonder goed fatsoen willen we niet. Dan de woorden vinden om te zeggen:"Ik wil dat je me omarmt, maar ik wil niet dat je me platdrukt, mijn adem-beneemt."

Ik zie je!

Er zijn stammen in Afrika, die elkaar begroeten met de woorden: "sawu bona". Het betekent: Ik zie je! De tegengroet is dan "sikhona" - ik ben hier! Het is belangrijk de ander te zien, zonder jezelf in de ander te zien. De ander is een uniek exemplaar, christen of niet. Hij of zij is door God geschapen en heeft de adem van de Almachtige in zich. We mogen elkaar liefhebben, ook onze vijanden. De liefde doet de ander geen kwaad, benadeelt hem niet, maar ziet hem (haar) zitten! "Ik zie je zitten" is bij ons weer een vorm van zeggen die liefde doorgeeft. Zegent, wie u vervolgen! Zie door de onmogelijkheden een méns!