Eenzaam

Ieder mens is alleen in het diepst van zijn gedachten. Niemand kan ons kennen dan alleen onze eigen geest.We kunnen wel dichtbij komen als we elkaar toelaten, maar niet binnen. Hetzelfde geldt voor God. Alleen de Geest van God weet wie God is. Als wij naar binnen kijken zien we onszelf...óf onze barrières die voorkomen dat we onszelf zien. Soms is het binnen zo'n chaos dat we niet durven kijken. Juist daar kan de Geest van God zijn werk doen. Veel opruimwerk, genezend werk. Zodat we weer kunnen worden wie we zijn. Kinderen van God!

Rust vinden

"Ons hart is onrustig totdat het rust vindt in U, o God." Prachtige uitspraak van Augustinus. Maar wat ís dat, rust vinden in God. Je neerleggen bij het onvermijdelijke? Nirwana, onbewogen onbeweeglijk zijn? De God van de Bijbel laat zich kennen als een God met wie te praten valt. Te vechten zelfs. Niet een god van het noodlot, maar een God in actie, sámen met zijn schepselen. Rust vinden in God, misschien lukt dat wel nooit en is dat ook niet de bedoeling. Wel vrede, shalom. In alle omstandigheden wéten dat je doet wie je bent. In conclaaf met de Schepper en - soms - ook in volle overgave.

Ik heb geen mens.

Hij was al 38 jaar ziek en wachtte op een wonder. De geschiedenis van de zieke in Betesda is op zichzelf al wonderlijk. Bewegend badwater en wie er het éérste is wordt beter. Maar als je lichaam weigert, als je nu juist géén superster bent, dan bén je gewoon niet de eerste. De meeste mensen hebben iemand nodig. Niemand kan alleen zijn. De grootste aanklacht is dan ook als deze man zegt:"Ik heb geen mens" Mensen genoeg in Betesda, in Amsterdam of Nederland. En toch...ik heb geen mens. Ik wil mens zijn voor jou. Je dragen als je zelf niet kunt lopen. Voor je zingen als je bang bent. Er zijn als je eenzaam bent. Samen alleen zijn. En misschien ook samen weer blij worden. Heel zijn.

Voor jou!

Als ik kon zeggen
wat mijn hart vertelt
over liefde, leven en bestaan
dan zou ik moeten roepen
over alle stemmen heen
over de stem van moeten en van plicht
over de stemmen die je dwingen
te zijn wat je niet bent, niet kunt zijn
als ik kon zeggen wat mijn hart mij zegt
dan kom ik stem te kort om door te dringen
het leven vraagt zoveel..
Verlangend, dorstig als een hert
op zoek naar de bron
die altijd stroomt.
Dan zou ik zeggen: je bent prachtig
Je bent meer dan je doet.
Je doet nooit genoeg om meer te zijn.
Leef, dank, vier het zijn
Wie je bent is genoeg, helemaal genoeg
Als ik kon zeggen wat mijn hart vertelt
zou ik je zachtjes strelen, diep in je ogen kijken
zien wie je bent en zachtjes zeggen:
Jij, prachtig schepsel, kind van God.
Ik dank voor jou, speciaal voor jou
want van jou is er maar één.
Niemand anders kan jou zijn
Iedereen kan doen wat een ander doet
Maar niemand kan zijn wie een ander is
En daarom vier ik jouw leven
Omdat jij er bent.

Albert

Vandaag ga ik naar de begrafenis van Albert van Noort. Hij besprak altijd de preekbeurten in Alphen a/d Rijn met mij. Vorige week is hij helemaal onverwacht in zijn slaap overleden. Hij werd 63 jaar. Het raakt mij meer dan anders. Hoe komt dat? Door het onverwachte? Door de leeftijd, die voor mij toch ook dichterbij komt? Doordat ik deze dagen toch een beetje labiel ben, te veel druk voel? Ik weet het niet en laat het maar gebeuren. Albert is een nieuwe fase ingegaan. Zo zie ik dat wel. Zoals een pop een vlinder wordt, wordt een sterfelijk lichaam een geestelijk lichaam. Hij is nu in een dimensie die wij niet kunnen waarnemen. Soms ontvangen we signalen uit die dimensie en zeggen dan "er is meer tussen hemel en aarde" maar normaal gesproken is het potdicht. Albert geloofde heilig in een Vader aan de overzijde. Misschien is het wel verlangen, wat mij raakt.

De preek van Simon

Het is een bijzondere ervaring om naar een preek van je eigen zoon te luisteren. Ik was heel beslist nog veel meer gespannen dan hij. Natuurlijk wist ik wel dat hij het zou kunnen, maar zou het er ook uit komen. Na de drie eerste zinnen vloeide mijn spanning weg. Hij kon het en hij had - veel belangrijker - nog wat te zéggen ook. Op een rustige manier wist hij indringend de verbinding te leggen tusschen het christen zijn in de kerk n in het alledaagse leven. Niet iedereen kon net als Petrus alles achterlaten. De meesten van ons blijven gewoon op de plek waar je was en zo moet dat ook. Maar daar mag je er dan ook zijn. Je doet het goed, zou Paulus zeggen. En pas daarná zoeken naar verbeterpunten. Een positieve benadering die bij training op zijn werk (als Physician assistant) allang gebruikt wordt, maar die eigenlijk al bij Paulus vandaan komt. Nou ja, we horen wel meer van hem. Goed gedaan, jochie!

Denken over God.

Hij kent ons allemaal. Onze haren zijn "geteld". Er valt geen musje van het dak zonder dat Hij het weet. 6.5000.000 mensen. Hoeveel mussen, vogels, dieren, haren, bewegingen, gedachten...Hij kent van verre mijn gedachten? Op deze manier is God ver weg, voor mij dan. Ik kan daar niks mee. Ik geloof het en daarmee stopt het dan ook. Hij kent mijn gedachten, maar ik kan Hem niet kennen. Daar is Hij te groot, te on-voorstelbaar voor. Jezus, daar kan ik meer mee. Die is mens. Praat, lacht, huilt, bidt, loopt en doet wonderen. Ook wel héél wonderbaarlijke dingen, zoals opstaan uit de doden en vanaf de Olijfberg naar de hemel gaan. Ik houd mij maar aan hem vast. Middelaar is hij, Mediator zouden we zeggen tegenwoordig. Tussen God, die Hij wél kent en mij, die God niet kán kennen