Iedereen roept maar wat.

Ik heb bepaald niet de indruk dat er nog iemand in de politiek of de kerk op gewoon in de maatschappij weet waar we mee bezig zijn. Of het nu over Wilders, over de DSB bank of over zending bij de PKN gaat, iedereen roept maar wat. Opgefokt (of aangemoedigd) door kranten, Powned, Vara of gewoon politiek correcte burgers. Iedereen holt achter iedereen aan en komt nergens. Bij "bijbelgetrouwe" gelovigen is het niet veel beter: Israëlfanaten, milennialisten, uitverkiezers en andere evangelisten zijn het alleen maar oneens. De postmoderne verlichting heeft iedereen verlicht en de wereld verduisterd. In deze wirwar kan je makkelijk roepen dat Jezus het Licht van de wereld is en dat klinkt goed maar betekent voor iedereen weer wat anders. Gezond verstand bestaat niet echt en daarom roept iedereen maar wat. De verstandige houdt zijn woorden in en een man van inzicht is bezonnen. Spr. 17:27.

Thuiskomen

Het is goed om weer thuis te zijn. Curaçao was heerlijk, zonnig en onbezorgd. Maar thuis is thuis. Waar je vrienden zijn, je familie, je kerk. Thuis is de warmte van het geliefd zijn en van het liefhebben. Ik ben blij weer thuis te zijn. Toch wil ik ook nog thuiskomen. Want ook hier is er gebrek. Gebrek aan liefde, gezondheid. Ook hier zin vrienden soms niet bestendig en raak je ze kwijt door diepe dalen heen. Zou het in de hemel anders zijn? Jezus zegt van wel. In het huis van mijn Vader mogen jullie écht thuiskomen. Wat is er een diep, bijna ondergronds, verlangen in mij om daar te zijn. Vrede, Shalom. Soms vang ik er een glimp van op. Als iemand open doet zullen wij binnenkomen en samen maaltijd houden. Het duurt nog even, maar ooit zal ik kunnen zeggen:"eindelijk thuis".

Mijn Rots.

God is mijn Rotssteen. Ik bouw op Hem alleen! Hij is het ankerpunt van mijn bestaan, mijn vaste plek. De God die zich in Jezus Christus aan de wereld heeft laten kennen maakt geen deel uit van deze werkelijkheid. Bestaat niet op mijn manier. Daarom loop ik mij soms ook te barsten tegen die Rots. Hij klopt niet met mijn beelden, mijn overtuigingen. Steeds als ik denk dat ik Hem doorheb onttrekt Hij zich aan mijn waar-neming. Toch kan ik ook niet buiten Hem om. Als Hij niet IS, ben ik ook niet. Besta ik alleen maar en dat is geen leven. Mijn psalm voor dit jaar is 57. Tot tweemaal toe: Verhef u boven de hemelen, o God! Uw eer zij over ganse aarde. In de schaduw van Zijn vleugels, zal ik schuilen.

Oudejaarsdag

Vandaag is het voor mij ouderjaarsdag. Morgen word ik 57 jaar. Een dag om een beetje te mijmeren, dat ik heb altijd op oudejaarsdagen. De belangrijkste gebeurtenis was het overlijden van mijn moeder. Nog zo kort geleden, maar het had grote invloed op mijn denkwereld. Wie weten wil waarom leest de recente blogs maar. Een jaar van afscheid van afhankelijk denken. Ik ben wie ik ben, dat klinkt arrogant, maar is niet zo bedoeld. Ik ben door de grote IKBEN bedoeld om op Hem te lijken. Waarom zou ik mij geboden van mensen laten opleggen? Ik hoop nog wel 57 jaar te leven al is dat wat optimistisch wellicht. In die tijd wil ik gaan voor ECHT zijn. Niet meepraten met anderen, de eerlijke vragen stellen en op de meeste vragen GEEN antwoorden weten. Al zou ik - tenslotte - alle kennis bezitten en ales weten wat er te weten was en ik HAD DE LIEFDE NIET, dan ware ik niets! (sorry ...NIETS!) Zo ga ik mijn nieuwe jaar in. Ik heb er zin an!

De gematigde islam bestaat niet - Trouw

De gematigde islam bestaat niet - Trouw

In elk geval een godsdienst, soms een ideologie - Trouw

In elk geval een godsdienst, soms een ideologie - Trouw

Moeder

Er is veel meer te zeggen over mijn moeder dan ik al deed. Zij was ook een kind van haar ouders. Haar moeder stierf al vroeg. Zij verzorgde haar tot haar dood. Haar vader, mijn opa, was een goede zakenman én, dat legde de zwaarste druk, een veranderde man. Dat woord stond en staat voor bekeerd, door God veranderd, uitverkoren. Hij stierf toen ik 6 was. Ma was toen 36 en haar hele leven is hij het onbereikbare voorbeeld van een oprecht gelovige geweest. Dat ging dan niet over gelovige daden, maar over een veranderde staat, zoals dat genoemd werd. Staat en stand, dáár ging het om. De staat moest goed zijn, bekeerd dus, de stand ( hoe staat het er vandáág voor) kon helemaal mis zijn. Ma heeft eronder gelden. Haar stand was prima. Ze was en deed vol liefde alles wat een goede vrouw en moeder en ook kerklid moest doen, maar haar stáát, dat was niks en zou ook nooit wat worden. Vandaag leven duizenden, ook jongeren, onder dezelfde druk. Die maakt óf gek óf onverschillig. Bij moeder was het een noodzakelijk accepteren van een onontkoombare werkelijkheid. Ik beschuldig de geestelijke leidslieden van dit soort kerken van mis-leiding. Zelf gaan ze niet binnen en anderen verhinderen ze binnen te gaan. Verschrikkelijk.