De zwijgende planeet.

C.S.Lewis schreef er over in zijn ruimte-triologie. De aarde was de zwijgende planeet. Sinds de eigenzinnigheid van zijn bewoners werd er niks meer van vernomen en hulde de aarde zich in het duister. Alsof er een ondoordringbare geestelijke band om de aarde is gelegd, die verhindert dat de zonde van zijn bewoners het universum zouden besmetten. De Verlosser heeft deze duisternis doorbroken, heeft het Licht laten schijnen op deze donkere planeet en heeft, na zijn opstanding en hemelvaart, een bruggenhoofd naar de hemelsferen gemaakt. Hij is daar, in hemelse gewesten als Eerste. Ook wij staan voor een soortgelijke transformatie. Op aarde is nu nog een dikke duisternis, geen enkele wetenschap kan God ontdekken, maar voor de door God verzegelden met de Geest schijnt nu al het Licht. Wij zijn -mét Hem - gezet in Hemelse Gewesten om nu al de onnaspeurlijke rijkdom van God te verkondigen.

Ongetwijfeld.

Dat is geen mode-woord. Twijfelen is iets van deze tijd en ik ken het maar al te goed. Twijfel is ook noodzaak om te kunnen zoeken naar de waarheid of naar echtheid. Zonder twijfel kom je geen stap verder. Maar twijfel is geen doel, eerder een weg waarlangs je gaat. Soms heb je zelfs het doel uit het oog verloren en slaat de twijfel toe in de kern van je bestaan. Tot je weer ziet dat je nooit dieper valt dan de bodem van Zijn hand. God is er en heeft Zich laten kennen. Hij is de Rots van mijn bestaan. Ongetwijfeld.

Alles op Zijn tijd!

God is de Schepper van de tijd. Ooit dachten wetenschappers dat de materie eeuwig was. Nu weet iedereen dat dat niet waar is. Of je nu creationist of evolutionist bent. Hij is de Eerste en de Laatste. Staat aan het begin en het einde. Alles wat er gebeurt gebeurt op Zijn tijd. Niet dat alles gepland is. De Bijbel spreekt wel over bepáálde zaken, zoals de komst van de Messias, die exact gepland was. In de door Hem gegeven tijd mogen wij ons uitleven met de door Hem gegeven gaven en talenten. Of dat nu timmeren of dénken is. Het doet er wel toe als je dat niet in de eigen tijd doet, maar in het besef dat de tijd een geschenk van God is. We zijn hier maar even én elke dag is er maar één keer.

Drie-enig God?

Hoor Israël, hoor, de HERE, onze God, is een enig God. Het sjema van Israël. De grondtoon van de Bijbel. Maar daarmee weten we nog niet wat dat betekent. Een absolute éénheid, zonder dualiteit, kan bijvoorbeeld niets wíllen. Om te kunnen willen moet er iets zijn óm te willen en dus iets onvolmaakts. Of nog volmaakter dan het bestaande, maar dat komt wel op hetzelfde neer. De éénheid van God is een dynamische éénheid, die bijbels wordt uitgedrukt in Vader, Zoon en Geest. Het woord drie-eenheid is een menselijk verlegenheidswoord om iets uit te drukken wat in feite onkenbaar is. Maar als we er goed mee omgaan begrijpen we elkaar wel. Er is niks mis met dogmatiek als we die maar onderwerpen aan het Woord en niet andersom.

Misbruik in de kerk.

De hele wereld stort zich op de RK kerk, soms met het mes tussen de tanden. Nu ben ik zeker geen voorstander van het celibaat en zelfs niet van het instituut RK kerk. Maar toch verbaast het mij dat het aantal porno sites met honderden per dag toeneemt, de vulgaire bladen bij elk benzinestation te koop liggen, de verseksing van de maatschappij zienderogen toeneemt en iedereen dan met de vinger naar de RK kerk wijst. Nogmaals, misbruik al dan niet ten gevolge van het celibaat is méér dan erg! Daar doe ik niks van af en elke mis-dadiger moet voor de rechter. Maar hoeveel mensen meten zich een oordeel aan die tegelijk internet afstruinen naar "bloedgeile tienertjes" of "hete rijpe vrouwen". Er is een vernieuwing van denken nodig, in de kerk, maar zeker ook daarbuiten. En die boodschap lijkt onder te sneeuwen omdat die juist door het instituut kerk verkondigd had moeten worden.

Misvattingen over de Bijbel.

Dat álles in de Bijbel altijd gelijk geldig zou zijn is een misvatting. De Bijbel geeft dat zelf duidelijk aan. De wet bijvoorbeeld is een opvoeder (pedagoog) tot op Christus. Daarna wordt uit de werken der wet "geen vlees", niemand dus gerechtvaardigd. In Christus behoren we tot een nieuwe schepping, sterker nog: zijn we een nieuwe schepping. Dat heft natuurlijk wetmatigheden van deze schepping niet op. De zwaartekracht blijft ook voor christenen gelden en doodslag en overspel hebben hun nare gevolgen. Maar de nieuwe mens, die door de Geest leeft draagt de vrucht van de Geest: liefde, blijdschap, vrede. Telkens als christenen en anderen mensen de wet voorhouden wordt het een rommeltje - neemt de zonde toe - maar waar de gekruisigde Christus gepredikt wordt, wordt hij gepreekt als gestorven aan de oude schepping en opgestaan als eerstgeborene van een nieuwe schepping. Daar kan je deel van uitmaken, maar alleen door geloof.

God als misvatting?

Ik vond dat ik het moest lezen, Richard Dawkins, God als misvatting. Ik had meer oppositie verwacht. Het hele verhaal draait om de vooronderstelling dat wat je niet met je zintuigen kunt waarnemen en wat niet voldoet aan wetenschappelijke eisen ook niet kan bestaan. Dat God niet kan bestaan op de manier zoals Zijn schepping bestaat, in de zichtbare werkelijkheid, is voor mij geen nieuws. Dat wonderen niet wetenschappelijk zijn is ook geen verrassing. Natuurlijk haalt hij allerlei Godsbewijzen onderuit, die zijn ook meestal ondeugdelijk. Als je niet gelóóft dat het uitspansel Gods heerlijkheid laat zien is het ook zeker geen bewijs. De grote misvatting in het hele boek is dat wij God kúnnen bewijzen of ontkennen.