Liefde overwint

Ik heb het boek "Love wins"van Rob Bell besteld. Zijn promo filmpje op You Tube raakte mij, zoals dit onderwerp altijd weer doet. De hel speelt een grote rol in mijn leven vanaf mijn vroegste jeugd. Ik was er doodsbang voor, vooral omdat door de leer van de uitverkiezing de kans op het ontlopen ervan zo klein leek. En als de hel is wat mij geleerd is - een onuitblusbaar vuur waarin een mens voor altijd leeft en eeuwige gepijnigd wordt - is er waarachtig ook wel iets om bang voor te zijn. In die hel geloof ik niet meer. Er zijn wel enkele teksten - vooral bij Jezus - die zoiets suggereren, maar ik kan eenvoudig niet geloven dat dat het eindeloze lot van de meeste mensen is. Maar wat dan? De alverzoening, zoals geleerd door mijn goede vriend Andre Piet en anderen bevredigt mij ook niet. Daar is de vrije wil en dus de vrijwillige liefde die God zoekt bij zijn mensen eigenlijk verdwenen. Zou Rob Bell de oplossing hebben? Ik hoop natuurlijk weer nieuwe dingen te ontdekken. Vooral over de waarheid en de liefde van God.

Het gouden kalf op de Pinksterdag!

Nog tijdens de "uitstorting" van de Wet op de Sinaï maakte Aäron het gouden kalf. (exodus 32:4) In extase danste Israël rondom de "god die ze uit Egypte had geleid". Precies 50 dagen na de uittocht, na het eerste Pesach (Pasen) was er de eerste Shavoe'ot (Pinksteren). God verbindt Zich met zijn volk door een huwelijksverbond, de afspraak van de 10 Woorden. Een vrijwillig verbod: Alles wat de Eeuwige van ons vraagt zullen we doen! De dienst aan het gouden kalf leek heel echt: dit was de god die ze had uitgeleid, zij rukten hun ringen en goud af om ze te geven. Ze hadden er álles voor over een extatische, zichtbare god te vereren. Ook vandaag hebben christenen die zouden leven uit geloof en zonder te zien er alles voor over om wél te zien. De meest misleidende wonderen tot het met het bij bosjes neervallen van mensen en het geest-geleid blaffen als honden en lachen als dronken mensen. Met een beroep op Petrus die ook "vol zoete wijn" leek op de Pinksterdag in Jeruzalem. Ik wacht liever tot Mozes weer van de berg komt, oftewel Jezus terugkeert vanuit het Hemels Heiligdom.

Onenigheid in de kerk?

Dat klopt. Het is van alle tijden en het zal ook wel zo blijven. Net zoals bij de voetbalvereniging, de PVDA, de buurtclub en de oudercommissie. Soms gaat het goed. Soms ook helemaal niet. Soms kómt het goed en soms gaan we uit elkaar. Pijn, verdriet en verwijt. Maar ja, de kerk! Daar moeten we toch beter weten? Weten van genade, van vergeving, van liefde, van geduld. Dat weten we ook wel, maar dat te leven moeten we leren. Overal, elke club en zelfs in de kerk. Dat doet namelijk pijn, maakt onzeker, kwetsbaar. Dan moet je ongelijk bekennen en tegelijk de waarheid vasthouden alsof je leven er van afhangt (en dat is nooit zo!). Ons leven hangt van geen enkel dogma af. Ons leven is ons gegeven door de Eeuwige en doorgegeven door Jezus Christus. In Hem zijn wij vrij! Onenigheid zal er wel blijven, Maar hoe meer we leren, hoe meer het leermomenten worden. Om stenen pasklaar te maken voor de bouw van een geestelijk huis.

Is Godsdienst indoctrinatie?

Mogen we kinderen opvoeden met het geloof in God? Of moeten we kinderen opvoeden met het geloof dat iedereen altijd zélf mag bedenken of hij in een god gaat geloven. Of vertellen we ze gewoon dat tegenwoordig niemand meer gelooft in God. Of gaan we alleen uit van de wetenschap en zeggen we dat je - behalve de eerste jaren in sinterklaas - verder nooit iets moet geloven. En als we niet vertellen dat we zelf wél in God zijn gaan geloven en dat graag gemeenschappelijk beleven, laten we de kinderen dan thuis? Want zij moeten vrij zijn om te kiezen en dat kan alleen als je nergens toe gedwongen wordt. Maar als ze dan mee wíllen naar een kerk. Het valt niet mee om niet te indoctrineren. Iedereen indoctrineert! Doctrines zijn leer-stellingen. We doen niet anders met onze kinderen: gevaarlijke besjes, voorzichtig oversteken, eerlijk zijn, goed uitrusten, respect voor gezag, vrijheid van denken, geloven in God of niet geloven in god. Is Godsdienst indoctrinatie? Natuurlijk is dat zo. Jammer dat kinderen dikwijls niet de goede voorbeelden hebben.

Waarom zou je naar de kerk gaan?

Daar is maar één antwoord op: omdat je - samen met anderen - de kerk bént. De Levende God is bij zijn kinderen. Manifesteert zichzelf in het midden van de gemeente. Ook in je eentje kan je Godservaringen hebben. Zeker! Maar je kunt ze niet delen én niet ontvangen via anderen. Christen ben je niet solo. Je maakt deel uit van het Lichaam van Christus en de hand kán niet zeggen tegen de voet: Ik heb je niet nodig! En dat is niet alleen een mystiek Lichaam, waar je tóch wel bijhoort. Dat is een Lichaam met leiding. Van het hoofd in de hemel en van een mond, oren en een zenuwstelsel op aarde. Zijn Geest is in de gemeente. Je kunt niet zonder. De gemeente is geen organisatie, maar een organisme, dat is zeker waar. Maar een organisme is wel degelijk georganiseerd. En daar ben jij bij nodig, anders is er een gehandicapt Lichaam. Wij kunnen niet zonder jou, daarom zou je naar de kerk gaan. En niet alleen gaan, maar je eraan overgeven. Dat is gemeente zijn. Solo gaat dat niet!

Israël

"Beschouw ons niet als heiligen en niet als schurken, zie ons als gewone mensen. Het doodknuffelen van Israël is ook anti-semitisme." Een uitspraak van rabbijn Tsvi Marx op het symposium dat ik gisteren bezocht. Hoeveel zijn er niet die daarmee bezig zijn: het doodknuffelen van Israël alsof het een heilige natie is. Dat is het niet, dat moet het wel worden! Op vrienden mag je, moet je kritisch zijn. Anders zijn het geen vrienden. Op vrienden kun je wél bouwen, altijd! Ik laat me niet misleiden door de moorddadige Hamas ideologie. Neem eens 2.19 minuten de tijd dit filmpje te bekijken en huiver! Israël heeft vrienden nodig, die haar fouten zien en toch van haar houden. Zo'n vriend wil ik zijn.

Mladic, het nieuwe monster.

We hebben een nieuw monster. Jarenlang gold Hitler als het voorbeeld van ultieme slechtheid, maar Ratko Mladic neemt zijn rol over. Het is heerlijk om al je frustratie te uiten in een ultieme saamhorigheid: We haten Mladic. Hem hoef je niet te vergeven. Zeven maal zeventig maal is nog niet eens genoeg. Hij was een pure moordenaar, die zonder reden duizenden mensen over de kling joeg. Gisteren bezocht hij het graf van zijn dochter en nam afscheid van zijn kleinkinderen. Misleiding natuurlijk. Een monster doet zoiets alleen maar om ons zand in de ogen te strooien. In vergelijking met Mladic hebben we allemaal hoogstens een splintertje in ons eigen ook. Zo´n balk als hij kan je niet over het hoofd zien. Hoe monsterlijker Mladic, hoe kleiner mijn splintertje, daar zijn we het wel over eens. Van links tot rechts, van PVV tot PVDA, van Christen tot Moslim. Betaal maar wat je schuldig bent. Mladic, Kahn en Benno L. Vooruit dan maar. Wij kunnen weer verder.