Mijn broer.

Vandaag is mijn broer jarig. Gert Jan is een bijzondere broer. Ik heb twee bijzondere broers en meer heb ik er niet. Maar Gert Jan is voor mij heel bijzonder omdat ik af en toe een rol mocht spelen in zijn geestelijk leven. Hij is mede daardoor ook een geestelijke broer van mij geworden. Gert Jan heeft MS. Hij schrijft daarover op een eigen bescheiden website. Juist daardoorheen is hij voor mij een voorbeeld hoe je met ziekte en tegenspoed toch een goed leven kan leiden, dichtbij God kan blijven, je geloof kan behouden en blijvend op Zijn toekomst zien. Ger, ik houd van je. Gefeliciteerd!

Mijn kinderen.

Onvoorwaardelijke liefde. Als ik aan mijn kinderen denk is dat het eerste wat bij mij opkomt. Altijd welkom, ons huis is altijd (een tweede) thuis. Het komt heus niet altijd uit en ik ben echt niet altijd even aardig, voorkomend, spraakzaam en nog meer. En toch is het zo. Al zijn ze getrouwd, zelf moeder of vader,geloven, denken, voelen, vinden ze heel wat anders dan ik, ze zijn mijn kinderen en ik heb ze ongelofelijk lief. Wat is dit nu? Een publieke liefdesverklaring voor mijn kids? Ook, maar ik dacht vanmorgen op deze manier: God is mijn Vader! En Hij is ook nog eens perfekt! Wat wil ik nog meer?

Láát de kinderen!

Kaboel zou veiliger zijn dan Londen. Staat vandaag in een krant Maar één op de vijf kinderen sterft wel voor het vijfde jaar, in Kaboel. Hoe zou dat in Londen zijn? Wat een ongelofelijke misdaad tegen de menselijkheid dat we niet gillend de straat oplopen als kinderen onder de vijf!!! slachtoffer zijn van oorlogsgeweld. Blijf met je handen van kinderen af. Laat ze leven, spelen, lachen. Láát de kinderen kind zijn. Gebruik geen geweren en geweld. Hoe komt het toch dat bij mij dan direct het beeld opkomt van een zegenende Jezus die zei:"Laat de kinderen...tot mij komen" Een wereld die zijn kinderen vermoordt verdient het niet te bestaan. Goed bestuur? Bloedbestuur!!

De Here is God!

Dat was de uitkomst van een nogal heftig verlopen gebeurtenis. ELia en de priesters van Baäl deden een wedstrijdje. Het moet een bijzonder schouwspel zijn geweest. Springende en dansende en zichzelf snijdende priesters van Baäl. Het leek wel Wall Street. Maar vruchtbaar was het niet, hoogstens vermakelijk. En dan die éne profeet me zijn éne gebed...en het water des levens stroomde uit de hemel. Waar vind ik vandáág die profeet? Nou ja, Elia was iemand net als wij. Jij en ik kunnen het niet laten regenen! Jij en ik kunnen wel bidden. Net als Elia. Zijn verhoring begon met een onooglijk wolkje, niet groter dan de hand van een man. Vandaag begint het ook met gebed en met jouw handen. Daar kan geen mens ter wereld tegenop.

Een bijzondere dag.

Vandaag is een bijzondere dag. Er is er één jarig bijvoorbeeld. Of er wordt een baby geboren. Of er sterft iemand. We vieren een jubileum of we gedenken een sterfdag. Vandaag huppelt een kind naar school zonder na te denken over morgen en de hele wereld. Een student weet ineens wat hij/zij worden wil en kiest een richting. Er gaat iemand failliet en er krijgt iemand een hoofdprijs. Nu zijn er mensen waar ik van houd en ik mag het ze laten weten. Ik mag er zijn voor iemand die ziek is, die sterven gaat, die een tweeling heeft gekregen, die mijn dochter is waar ik een autootje voor mag kopen. Vandaag heb ik vrienden en vriendinnen door dik en dun. Vandaag heb ik Wilma lief en zij mij en hebben we elkaar om dat te kunnen vieren. Vandaag koop ik bloemen en vier het leven! Vandaag is een dag, die de Heer mij geeft.

Snel om te horen

Volgens Jacobus moeten we snel zijn om te horen en langzaam om te spreken. Als we daar een speerpunt van maken verandert de wereld! Geven we elkaar de aandacht en de liefde die we nodig hebben. Als je nu tegen iemand zegt dat je (bijvoorbeeld) hoofdpijn hebt, heeft de ander altijd wel een verhaal over zijn of haar klachten. Wat je zegt is dikwijls alleen maar een aanknopingspunt voor de ander. Als ik vertel dat mijn moeder kort geleden is overleden krijg ik verhalen van alle andere moeders, kinderen en meerdere ernstige situaties. Die zijn écht. Dat geloof ik wel, maar ho even, ík vertelde iets. Luistert er nog iemand?! Ik probeer het andersom wél te doen. Bijt het puntje van mijn tong af. Luister en vraag door. Het zijn mijn beste gesprekken. Wat ik zelf zeg weet ik allang, nietwaar? Luisteren dus!

Ik zie hem al staan...

Was dat even schrikken, de Sint was kwijt. De teleurgestelde bekkies van mijn kleinkinderen spraken boekdelen. Geen Sint, geen fe4est, geen kado's. Geen zak ook, maar daar wisten ze toch al niet veel meer van. Die is tegenwoordig om een klein Pietje in mee te smokkelen. Een soort mensensmokkel zeg maar. Maar uiteindelijk, na zo lang mogelijk wachten, totaal onverwacht, was hij daar toch in de haven van Harderwijk. En we zonden en we sprongen en we zijn zo blij, want er zijn géén stoute kind'ren bij. Zie de maan schijnt door de bomen, makkers stáákt uw wild geraas, zoude goede Sint wel komen....grote mensen geloven er óók nog een beetje in. Wat moet je ánders, als de hoop op de échte Heilige is vervlogen? De Sint is weer gevonden. Nou God nog, die zijn we ook al een poosje kwijt.